Hoe weet je of een bedrijf zijn leveranciers betaalt: betalingservaringen en openbare gegevens

In het kort: om te weten of een bedrijf zijn leveranciers betaalt, heb je vier bronnen. De betalingservaringen die bedrijfsinformatiebureaus verzamelen, particuliere en betaalde databanken. De gedeponeerde jaarrekening, waarmee je berekent in hoeveel dagen het bedrijf zijn leveranciers gemiddeld betaalt. De openbare registers van protesten en procedures, die de ernstigste gevallen laten zien. En, als de klant een overheidsinstantie is, de indicator van betalingstijdigheid die elke instantie wettelijk moet publiceren. Samen gebruikt geven ze een betrouwbaarder beeld dan elk van hen afzonderlijk.

Wat zijn betalingservaringen?

Het zijn gegevens over hoe een bedrijf de facturen van zijn leveranciers heeft betaald: op de vervaldag, met enkele dagen vertraging, met maanden vertraging. Er bestaat geen openbaar register van deze gegevens. Ze worden verzameld door bedrijfsinformatiebureaus, die hun klanten vragen hun boekhoudkundige registers anoniem te delen. Enkele voorbeelden, zoals de aanbieders zelf ze beschrijven:

Twee beperkingen om in gedachten te houden. Het gegeven dekt alleen de leveranciers die aan de uitwisseling deelnemen, dus bij een klein bedrijf kan het ontbreken of op enkele gevallen zijn gebaseerd. En het gegeven is alleen beschikbaar binnen de producten van wie het verzamelt, meestal op abonnementsbasis.

Wat zegt de jaarrekening over de betalingen aan leveranciers?

Voor kapitaalvennootschappen, die de jaarrekening deponeren, kun je schatten in hoeveel dagen ze gemiddeld hun leveranciers betalen. Dat is de DPO, de gemiddelde betaaltermijn in dagen:

DPO = schulden aan leveranciers ÷ inkopen van het jaar × 365

• De schulden aan leveranciers staan in de balans, aan het passief, post D.7 van het schema van artikel 2424 van het Italiaanse burgerlijk wetboek (codice civile).
• De inkopen benader je met de kosten in de winst- en verliesrekening voor grond- en hulpstoffen en handelswaar (post B.6) en voor diensten (post B.7), met btw erbij als de schulden die bevatten, zoals meestal het geval is.

Hypothetisch voorbeeld: schulden aan leveranciers 300.000 €, inkopen en diensten 1.000.000 € plus btw van 22%, dus 1.220.000 €. DPO = 300.000 ÷ 1.220.000 × 365 ≈ 90 dagen. Als de klant 60 dagen aan jou vraagt maar de anderen in 90 betaalt, weet je wat je kunt verwachten.

Twee voorzorgsmaatregelen: het gegeven is een gemiddelde over het jaareinde, dus het kan vertekend zijn door seizoensinkopen, en in de verkorte jaarrekeningen van kleine vennootschappen kunnen de schulden worden weergegeven zonder onderscheid tussen leveranciers. Hoe je de rest van de jaarrekening leest, legt de gids uit over hoe je de jaarrekening van een klant leest.

Protesten en procedures: de ernstigste gevallen

Het informatieregister van de protesten van de Kamers van Koophandel (Camere di Commercio) registreert wissels en cheques die niet zijn betaald. De insolventieprocedures en vereffeningen blijken uit het Registro Imprese (Handelsregister). Dit zijn openbare en objectieve gegevens, maar ze tonen alleen het laatste stadium: een bedrijf kan alle leveranciers op 120 dagen betalen zonder enig protest. Wat ze betekenen, vind je in protesten, pregiudizievoli (ongunstige vermeldingen) en insolventieprocedures.

Als de klant een overheidsinstantie is

Hier heb je een voordeel: artikel 33 van D.Lgs. 33/2013 verplicht overheidsinstanties om elk jaar en elk kwartaal de indicator van betalingstijdigheid te publiceren, samen met het totale bedrag van de schulden en het aantal crediteurende bedrijven. Je vindt hem in de sectie «Amministrazione trasparente» van de website van de instantie, onder «Pagamenti dell'amministrazione».

De indicator is een gemiddelde van de dagen tussen vervaldag en betaling, gewogen naar het bedrag van de facturen. Een negatieve waarde betekent dat de instantie gemiddeld vóór de vervaldag betaalt; een positieve waarde geeft aan met hoeveel dagen ze te laat betaalt. Houd er ook rekening mee dat de betaaltermijn ten opzichte van de overheid niet langer mag zijn dan 60 dagen (artikel 4, lid 4, van D.Lgs. 231/2002).

Referenties vragen: werkt dat nog?

Ja, als je het goed doet. Vraag de klant twee of drie leveranciers met wie hij al minstens een jaar werkt, en bel ze dan zelf met precieze vragen: sinds wanneer ze samenwerken, welk uitstel ze verlenen, of hij op de vervaldag betaalt en of er wanbetalingen zijn geweest. Een referentieleverancier die niet antwoordt, of vaag antwoordt, is ook een informatie. Referenties vervangen de gegevens niet, maar vullen juist de leemte van de betalingservaringen bij kleine bedrijven.

Je eigen ervaring is het beste gegeven

Voor een klant die je al hebt, is geen enkele databank zoveel waard als je eigen vervaldagenregister. Meet in hoeveel dagen hij je werkelijk betaalt en vergelijk dat met het overeengekomen uitstel: dat is de DSO per klant. Als de vertraging van het ene kwartaal naar het volgende groeit, is het moment om het krediet te herzien, voordat de klant de signalen bereikt van de Codice della crisi (Wetboek van de bedrijfscrisis en insolventie), zoals schulden aan leveranciers die meer dan 90 dagen verlopen zijn en hoger zijn dan de niet-verlopen. Het volledige beeld staat in de gids over het handelskredietrisico.

Bronnen

• Creditsafe, Esperienze di pagamento delle aziende (geraadpleegd op 11/11/2026)
• Cerved, «Il rischio di credito: lo score Cerved diventa forward looking» (geraadpleegd op 01/11/2026)
• CRIBIS, Studio Pagamenti, secondo trimestre 2026 (geraadpleegd op 27/10/2026)
• D.Lgs. 33/2013, art. 33 (Normattiva, gelezen op 11/11/2026)
• Camera di Commercio di Ferrara Ravenna, Indicatore di tempestività dei pagamenti: metodo di calcolo (geraadpleegd op 11/11/2026)
• Codice civile, art. 2424 en art. 2425 (Normattiva)

Veryfy is niet verbonden met Creditsafe, Cerved of CRIBIS; de merken behoren toe aan hun respectieve eigenaren.